ANUNAKI I PRICA O NAMA

 NAVIKLI SMO OTKAKO JE VESTACKA INTELIGENCIJA UZNAPREDOVALA DA SE TEORIJE O POSTANKU COVEKA MENJAJU NEVIDJENOM BRZINOM. ISTINA JE ZAPRAVO SVE DALJE. MENI SE MOJA ISTINA NAJVISE SVIDJA,A TO JE DA SMO 'POSEJANI ' NA ZEMLJU OD STRANE VANZEMALJACA I DA NAS KORISTE KAO IGRICU U NEBESKOM KOMPJUTERU. A STO SE TICE BALKANA I IGARA SMRTI I GLADI JASNO JE DA IMAMO PAMCENJE ZLATNE RIBICE I DA I ONO STO VIDIMO NE VIDIMO. PREKRAJANJE ISTORIJE DAKLE OD POCETKA SVETA, DO POLITICKIH I VERSKIH PODELA NA BALKANU PROMENJENA JE TOLIKO PUTA DA MORAS ZAISTA TI DA IZABERES  U STA CES DA VERUJES.

 

 

Učinit će sve da nas uvjere u novu teoriju o podrijetlu čovjeka jer ih je biblijska priča o Adamu, Evi i tri sina od kojih smo nastali iznevjerila. Darwinova teorija evolucije također više nema smisla i sve je to posljednji pokušaj mračnih sila da sakriju naše zvjezdano podrijetlo. Zamislite sada, odjednom su pronašli ni manje ni više nego kralja Anunnakija i ubacili prikupljene sumerske pločice u umjetnu inteligenciju kako bi ih pročitala, i opisali su da su vanzemaljci  stvorili čovjeka kao radnu snagu koja za njih kopa zlato! Stvarno smiješno i nepromišljeno što misle da ćemo progutati njihovu novu manipulaciju našim umom. Maske padaju sa svjetskih prevaranata i parazita, lako ih proziremo, jutro je .

Priča o Anunakijima je izmišljena u 20. veku..

Jedan čovek i jedna priča koja je obišla planetu....

Interesantno je da je ta priča bila podržana od mejnstrim alternativne istorijske struje..

Podržana je zapravo od globalnih upravitelja...

Pitanje je zašto su je podržali...

Kada je nešto istinito onda upravitelji to kriju, ne štampaju nam takve knjige i ne prevode ih na sve svetske jezike..

Na teritoriji Sumera nađeno je nebrojeno tablica a samo su neke od njih navodno pročitane, dok su ostale smeštene ili u neke magacine ili po nekoliko njih u neke muzeje.. Na toj eritoriji je postojala i živela nekada visoko razvijena, za naše pojmove tog doba, Harapska civilizacija belih ljudi.. Otprilike, ono što nam kažu da je Rimsko nasleđe, a nije, postojalo je takođe na toj teritoriji, kao i na mnogim drugim teritorijama... Kada su beli ljudi kao nosioci tokova života otišli sa te teritorije nestao je i tadašnji način života, odnosno, došlo je usled nečega do promene same te teritorije, pretvorena je u pustoš..

Nekada se ta teritorija, u davna vremena, zvala Samara, a kasnije je taj naziv prenet na drugu teritoriju... Od Samara nastalo je vremenom Sumer...

Šteta sa Anunakjima je odavno napravljena i teško da može biti ispravljena...

Postoje dve vrste alternativne istorije, prva istinita i zatim sve druge koje globalni upravitelji podmeću kako se ne bi ljudi dozvali sebi i saznali ko su, šta su i čiji su potomci i šta je njihovom rodu učinjeno tokom više milenijuma..

 

 

Ljudska istorija je prepuna priča o civilizacijama koje su dosegle značajan napredak u kulturi, tehnologiji i društvenom razvoju, ali su potom misteriozno nestale.

Nestanak ovih civilizacija, povezan je sa brojnim neobičnostima

Svaka od njih, bilo da se radi o tehnološki naprednom društvu ili kulturno bogatom carstvu, djeluje kao posebna slagalica.

Kako je moguće da cijele civilizacije sa svojim naprednim gradovima, složenom socijalnom strukturom i bogatim kulturnim naslijeđem, samo tako nestanu bez traga?

Jesu li ih zadesile prirodne katastrofe, ratovi, društveni nemiri ili je u pitanju nešto sasvim drugo?

Ova nejasna i maglovita epoha naše ljudske istorije možda bi u nama trebala da probudi strah za našu vlastitu budućnost, zbog dubokog uticaja na naše razumijevanje ljudskog napretka.

Civilizacija Maja

Civilizacija Maja je bila jedna od najnaprednijih drevnih kultura, koja je cvjetala oko 2000. godine p.n.e., pa sve do kasnog klasičnog perioda (oko 250. do 900. godine p.n.e.) na područjima današnjeg Meksika, Gvatemale, Belizea, Hondurasa i Salvadora.

Ova civilizacija ostavila je značajan uticaj na ljudsko društvo kroz njihova dostignuća u matematici, astronomiji, arhitekturi i pismu.

Maje su bili nevjerovatni matematičari i razvili su koncept nule nezavisno od drugih civilizacija.

Posjedovali su duboko znanje o svemiru, a njihov napredni kalendarski sistem, baziran na astronomskim opažanjima, omogućio im je precizno praćenje vremena.

Građevine Maja su impresivne, sa palatama, hramovima i piramidama koje su građene sa izuzetnom preciznošću i često bogato ukrašene hijeroglifskim pismom, koje su Maje koristile za zapisivanje istorijskih i ritualnih tekstova.Ipak, uprkos ovim dostignućima, civilizacija Maja je misteriozno nestala tokom 8. ili 9. vijeka n.e., a naučnici su ponudili nekoliko teorija kojima se pokušava objasniti ovaj fenomen.

Prema jednoj od hipoteza, ekološki faktori poput iscrpljivanja prirodnih resursa i degradacije zemljišta, mogli su značajno da smanje kapacitete za održavanje velikih populacija.

Ratovi i društveni nemiri, izazvani kompleksnim političkim savezima i sukobima između gradova-država, mogli su dodatno destabilizovati ovo društvo.

Također se smatra da su klimatske promjene, uključujući veoma duge periode suša, imale presudni uticaj na proizvodnju hrane.

Svi ovi faktori, mogli bi činiti složeni splet okolnosti koje su dovele do nestanka Maja.Ali, istina je da niko sa sigurnošću ne zna šta se dogodilo sa jednom od najfascinantijih civilizacija u istoriji.

 

Civilizacija Doline Inda

Civilizacija doline Inda, rasprostirala se na teritoriji današnjeg Pakistana i sjeverozapadne Indije, obuhvatajući napredne gradove poput Mohenjo Dara i Harappa sa po 40.000 stanovnika.

Ova civilizacija je cvjetala u periodu od oko 3300. do 1900. godine prije nove ere, a njene ogromne javne građevine od opeke i blata, sofisticirani sistem kanalizacije i urbanističko planiranje, dokazuju da je ova civilizacija bila veoma napredna.

O svakodnevnom životu stanovnika doline Inda se veoma malo zna, osim da su trgovali sa Sumeranima i prakticirali jedan od prvih oblika hinduizma.

Jedna od najvećih misterija povezanih sa ovom civilizacijom je njen nagli pad oko 1900. godine p.n.e.

Pojavile su se brojne teorije koje pokušavaju objasniti razloge ovog kolapsa, a jedna od najčešće prihvaćenih je promjena toka rijeke Ind.

Prema ovoj teoriji rijeka Ind, koja je bila ključna za poljoprivredne aktivnosti i vodosnabdjevanje stanovnika doline, mogla je da promijeni pravac svog toka zbog tektonskih aktivnosti ili klimatskih promjena, što je rezultiralo padom agrikulturne proizvodnje i napuštanjem urbanih centara.

Prirodne katastrofe, poput zemljotresa i poplava, također su mogle pridonijeti nestanku civilizacije doline Inda.

Ovi događaji su mogli da unište infrastrukturu i natjeraju stanovništvo da migrira na sigurnija područja.

Dodatno, postoje i neke indikacije socio-ekonomskih promjena i unutrašnjih sukoba koje su mogle destabilizovati društveni poredak.

Svi ovi faktori, mogli bi da stvore nepodnošljive uslove za opstanak tako složene civilizacije.

 

 

Anasazi civilizacija

Anasazi civilizacija, poznata i kao Drevni Pueblo narodi, naseljavala je region Four Corners (Četiri ugla), gdje se susreću teritorije današnjeg Novog Meksika, Arizone, Kolorada i Utaha.

O postojanju ove civilizacije svjedoči bogato naslijeđe u obliku spektakularnih arhitektonskih struktura, kao što su kamene zgrade i kompleksne pećinske ruševine poput onih u Mesa Verde.

Anasazi su možda bili najpoznatiji po svojoj složenoj društvenoj strukturi, koja je obuhvatala detaljno razvijene sisteme trgovine i poljoprivrede.

Služili su se naprednim sistemima navodnavanja kako bi maksimalno iskoristili ograničene resurse sušnog područja koje su nastanjivali.

Međutim, oko 13. vijeke p.n.e., ova veoma napredna civilizacija je misteriozno nestala, ostavljajući za sobom mnoga neodgovorena pitanja i teorije.

Analizirajući različite histografske i arheološke studije, istraživači sugerišu da su dugotrajne suše značajno doprinijele padu Anasazija.

Uprkos njihovom misterioznom nestanku, naslijeđe Anasazija živi kroz Pueblo plemena, koja su očuvala većinu kulture i tradicije svojih predaka.

 

Rapa Nui: Civilizacija sa Uskršnjeg ostrva

Jedna od najfascinantnijih i najmisterioznijih civilizacija koja je nestala, jeste ona sa Usrkšnjeg ostrva, poznatog i kao Rapa Nui.

Ova mala polinezijska kultura poznata je po svojim ogromnim kamenim statuama naziva “moai”, koje su visoke do 10 metara i teške do 75 tona.

Sudbina ove civilizacije ostaje obavijena velom misterije, sa teorijama koje sugerišu na različite razloge njene propasti.

U središtu jedne od vodećih teorija je ekološka katastrofa, prouzrokovana pretjeranom deforestacijom (sječom šuma).

Putem raznih arheoloških i paleoenvironmentalnih studija, naučnici su utvrdili da su stanovnici Uskršnjeg Ostrva u velikoj mjeri koristili drvo kao osnovni resurs za izgradnju kanua, kuća, i vjerovatno, za transport moai statua.

 

Na kraju je masovna sječa drveta dovela do erozije tla, smanjenju poljoprivredne proizvodne i gubitku ključnih resursa, što je na kraju mogao biti jedan od uzroka propasti ove civilizacije.

Prema drugoj teoriji, unutrašnji sukobi među plemenima su esencijalno uzrokovali društveni kolaps, a zbog ograničenih resursa sukobi između klanova su postajali sve češći i smrtonosniji.

To je dovelo do dezintegracije društvenog sistema, što je dodatno oslabilo zajednicu i njenu sposobnost da se nosi sa ekološkim izazovima.Još jedna teorija razmatra dolazak evropskih istraživača.Vjeruje se da su u 18. vijeku evropski mornari donijeli bolesti, trgovinu robljem i druge negativne faktore koji su dodatno oslabili već u dobroj mjeri društvo Rapa Nuija.Ali, bez obzira na razne teorije kojima se pokušava objasniti nestanak ovih civilizacija, čini se da će prava istina zauvijek ostati skrivena u prošlosti.Ova bajka nije za one koji još vjeruju da su torovi svetinja, a pastiri nevini.Ako ti se učini da su svi likovi poznati, nisi lud — samo nisi zaboravio.

Ovo nije priča o njima. Ovo je ogledalo za nas. Ko se prepozna — znaće.

Bajka o Tri Torčeta i Jednom Suncu

(Režija: Kolektivni Zapad)

U zemlji Zaboraviji, gdje pamćenje traje koliko i vijek leptira, postojala su tri torčeta: Zelendor, Plamenko i Bradonja. Svako je imao svoje ovce, svoje pjesme, svoje mitove i svoje rane. Ali svi su gledali u isto Sunce — nekad sa svastikom, kasnije sa zvjezdicama, ali uvijek sa istim osmijehom: hladnim, strateškim i profitabilnim.

Prvi čin: Kad su svi bili isti

U doba velikog svjetskog požara, torčad su se utrkivala ko će prije da se zakune Suncu sa svastikom. Zelendor je obuo fes i zakleo se Führeru, Plamenko je podigao desnicu i pjevao o čistoti rase, a Bradonja je u šumi sanjao o carstvu koje seže do mora, rame uz rame s Wehrmachtom.

Jedni u handžar, drugi u ustaše, treći u četnike – ali svi pod istim Suncem.

Tri tora, tri naroda, jedan gospodar. Ista lojalnost, različite uniforme. Ista meta — sloboda, jednakost, bratstvo. Ista krv, ali različite pjesme o junaštvu.

Drugi čin: Kad su svi promijenili kapute

Kad je Sunce sa svastikom zašlo, torčad su se preobukla. Sad su svi bili antifašisti. Neki su se zakleli Titu, neki su šutjeli, neki su se sakrili. Ali svi su znali: kad dođe vrijeme, kad se oblaci raziđu, opet će se gledati prema nebu — da vide koje Sunce sija.

Treći čin: Kad je Sunce opet pozvalo

Došle su devedesete. Sunce je promijenilo oblik — više nije imalo svastiku, sad je imalo kravatu; dolazilo iz Brisela, Vašingtona i Bonna, ali je i dalje grijalo samo one koji su znali kako da mu se poklone. Isti centri moći, samo nova priča.

I torčad su se probudila. Sad su se zvali SDAšar, HDŽidov i SDSovac. Svako je imao svoju televiziju, svoju himnu, svoje mitove. I svako je vikao: “Mi smo žrtve! Mi smo narod! Mi smo istina!”

A Sunce je reklo: “Vrijeme je za novi red.”

I torčad su poslušala. Zakuhali su rat — ne da pobijede, nego da se krv prolije, da se karte prekroje, da se narod iscrpi. Jer iscrpljen narod ne pita ko pali, samo da prestane da gori.

Četvrti čin: Kad se sve zaboravi

Rat je stao. Torčad su se opet presvukla. Sad su bili “lideri”, “državnici”, “mirotvorci”. Ali svako je znao gdje mu je rov, gdje mu je mit, gdje mu je ambasada. I svako je znao: kad Sunce opet zazove, znaće se ko je čiji.

Peti čin: Povratak starog Sunca

Danas se ponovo skupljaju pod istim zastavama.

Samo što se torovi više ne zovu samo SDAšar, HDŽidov i SDSovac. Razgranali su se: u “pokrete”, “platforme”, “saveze”, “domovinske fronte”, “nezavisne liste” i “narodne blokove”. Neki glume građane, neki patriote, neki treći “treći put” – ali svi vise na istim telefonima, kod istih ambasada i istih gazda.

To više nije tri tora, to je jedna hobotnica sa desetine pipaka – ali ista tri stomaka koju hrane.

Danas, Sunce opet sija. Ovaj put protiv Medvjeda na istoku. I torčad, stara i nova, i glavni torovi i njihovi sateliti, već se griju pod njegovim zrakama. Zaboravili su da su se klali. Zaboravili su da su nekad zajedno služili. Jer tor ne pamti. Tor samo bleji.

A mentalitet?

To nije “mentalitet Balkana”.

To je mehanizam preživljavanja u kolonijalnom pejzažu. To je refleks sluganstva, naučen kroz vjekove: “Klanjaj se jačem, dok ne dođe drugi jači.” To je kultura bez arhive, gdje se istina mjeri po jačini signala, a ne po dubini pamćenja – dok se mi glođemo oko toga koji je pipak “manje zlo”, a ista ruka drži cijelu hobotnicu.

Zato ovo nije samo dijagnoza — ovo je poziv na pobunu.

Ne protiv naroda, već protiv torova.

Ne protiv identiteta, već protiv onih koji ih koriste kao oružje.

Ne protiv Sunca, već protiv našeg refleksa da mu se klanjamo, umjesto da ga gledamo u oči.

Jer dok god blejimo u toru, uvijek će nam neko drugo Sunce crtati granice.

MOZDA VAM SE CINI DA PRICA O POCETKU SVETA I MENJANJE TE PRICE KROZ ISTORIJU U SUSTINI NIJE NI VAZNA ,A NIJE NI POVEZANA SA PRICOM O NASEM BALKANU. NEKIM LJUDIMA KAO MENI NA PRIMER ZAISTA SMETA TA KOLICINA RAZNIH STINA I STORIJA. A STO SE TICE NASEG BALKANA GDE ISTORIJU TOLIKO PREKRAJAJU I ZABORAVLJAJU  DA CE JEDNOG MOMENTA DA DODJE DO TOGA DA SMO MI ZAPRAVO STVORILI LJUDSKU VRSTU. MI 'GENIJALCI' SA BALKANA KOJI NASU KUCU NE UMEMO DA SREDIMO ICUVAMO I NIKAD TO NISMO UMELI, ZNALI I MOGLI!